लबाड लांडगा 

तो चांगला लांडगा आहे

जो आधीच चांगला होता, किंवा नंतर.

किंवा आव्रंâदणाऱ्या वावटळीत

किंवा जेव्हा त्याचा पंजा सापळ्यात अडकला होता तेव्हा. नक्कीच.

त्याच्या छातीत एक चांदीची गोळी धडधडत होती तेव्हा.

तो बचावतो, आणि निघतो अपराध्याच्या शोधात,

जबड्याच्या प्रश्नासमोर विवेकाची माघार.

ह्या लबाड लांडग्याचं एक चांगलंय

तो स्वत:च्या पायांवर आणि सुळ्यांवर डोळे झावूâन भरोसा करतो.

जेव्हा तो दुसऱ्याचे भय हुंगतो

तेव्हा तो त्यावरून हळूच पुढे सरकतो

जणू भय म्हणजे एक पादचारी पूल.

त्याला वाटतं की त्याची मोहकता त्याला वाचवेल,

मोहकता त्याला वाचवू शकणार नाही, पण तिच्यामुळे त्याला बळ येते.

-अनुवाद : मुस्तन्सीर दळवी